Meubelfabriek ,,NEDERLAND''

J.A.HUIZINGA

Westersingel - Groningen

Daarna kende het pand verschillende eigenaren -onder andere Juriaan Samuel Huizinga, de zoon van Jacobus en Johanna (die het overigens verhuurde)- en zelfs hebben er krakers enige tijd in het gebouw gezeten. Alle gebruikers hebben hun sporen achtergelaten -voornamelijk door ontmanteling van het originele interieur- maar wonder boven wonder is het directiekantoor gespaard gebleven. De huidige eigenaars weten te vertellen dat de ME bij de ontruiming van de krakers zelfs met een bijl dwars door het paneel van de toegangsdeur van het kantoor zijn gegaan, maar die schade is hersteld.

 

In het interieur zit nog de volledige betimmering zoals die er in opdracht van Huizinga is aangebracht. Alles in authentieke staat, met uitzondering van de schoorsteenmantel, waaraan enkel delen zijn vervangen. Alles in de stijl van de Nieuwe Kunst, wat een vraag beantwoordt die wij onszelf in het onderzoek naar leven en werken van Jacobus Huizinga stelde: Huizinga mocht dan pleitbezorger zijn van de Nieuwe Kunst in het Noorden, maar koesterde hij die belangstelling om commerciële redenen of sprak de stijl hem echt persoonlijk aan. In welk interieur zou hij zelf hebben gewoond en gewerkt? Historiserend en zwaar van de krullen en versiersels?

Afgaande op hoe hij zijn directiekantoor liet inrichten, sprak de Nieuwe Kunst hem werkelijk aan. Zo zeer zelfs, dat hij er elke dag in wilde vertoeven. Hoe zijn privévertrekken eruit zagen, weten we (nog) niet. Foto's kunnen daarover uitsluitsel verschaffen, maar helaas zijn die nog niet boven water gekomen. Het verhaal van Jacobus Huizinga en zijn meubelfabriek 'Nederland' zal beetje bij beetje bij elkaar moeten worden gesprokkeld. De 'vondst' van de directiekamer is een extra motivatie om vooral dóór te gaan met dat sprokkelen.

<<-< pagina 7

24/01/2016

 

Directiekantoor Huizinga niet verloren gegaan

 

Tijdens de voorbereidingen van de tentoonstelling over de meubelfabriek 'Nederland' kregen we via de website de vraag of we ook wisten dat de directiekamer van Jacobus Huizinga nog altijd bestond. Het directiekantoor zou nog bestaan? Maar dat kon toch helemaal niet? Immers, het fabriekspand aan de Westersingel is in 1938 gesloopt en kantoren, winkel en toonzalen zijn toen verhuisd naar de Vismarkt. Aan de Blekerstraat ging de fabriek verder in het achterste deel van wat tot dat jaar de pretentieuze winkel en showroom was. Wat er verder ook aan de Blekerstraat zat -voorraad wellicht-, maar zeker geen directiekantoor. Dat zat aan de Vismarkt. Hier moest -zo dachten wij- een vergissing in het spel zijn.

 

Maar het klopte wel degelijk. Wat blijkt namelijk? Jacobus Huizinga trouwde in 1905 met zijn Johanna en het bruidspaar betrok een appartement in het fabrieksgebouw aan de Westersingel, nummers 2, 4 en 6. Ergens tussen de jaren 1905 en 1938 heeft Jacobus de twee belendende percelen nummer 8 en 10 gekocht, die tot één woning werden samengevoegd, waarin onder andere het directiekantoor van de 'Nederland' werd gevestigd. Vermoedelijk is ná het overlijden in 1937 van Jacobus zijn weduwe tot aan haar overlijden in 1944 op dit adres blijven wonen.